Δευτέρα 29 Φεβρουαρίου 2016

Νόμπελ ανοησίας






















Είναι παραδεκτό διεθνώς ότι τα παιδιά παύουν να πιστεύουν στα παραμύθια σε ηλικία 8-9 ετών. Μόνο στους Έλληνες αυτό παίρνει κάπου 70 έως 80 χρόνια παραπάνω…

- Πανηγυρίζαμε όταν μπήκαμε στο ασφαλές λιμάνι του ΝΑΤΟ. Φάγαμε μια 7χρονη χούντα στη μούρη, χάσαμε τη μισή Κύπρο, τα Ίμια και μόλις χάσαμε και το μισό Αιγαίο ενώ Σκοπιανοί και Αλβανοί μας πουλάνε τσαμπουκά.
- Πανηγυρίζαμε όταν μπήκαμε στη στοργική αγκαλιά της ΕΟΚ. Χάσαμε σχεδόν όλες τις βιομηχανίες και τα δικά μας πολυκαταστήματα και εισάγουμε αγροτικά προϊόντα από το Μαρόκο και το Ισραήλ.
- Πανηγυρίζαμε όταν μπήκαμε στο σκληρό πυρήνα των ισχυρών οικονομικά χωρών με το ευρώ. Χάσαμε δουλειές, μισθούς, συντάξεις, λιμάνια, αεροδρόμια και βρεθήκαμε να χρωστάμε από πάνω και τα κέρατά μας.
- Πανηγυρίζουμε (από ανθρωπιά) που ως εξαθλιωμένοι πολίτες μιας διαλυμένης χώρας φορτωνόμαστε και τις «παράπλευρες απώλειες» των πολέμων των άλλων. Κάπου ένα εκατομμύριο «πρόσφυγες» από 72 χώρες, με την ελπίδα μήπως μας δώσουν και κανένα Νόμπελ.


Να δώσω και πάλι το λόγο στον Δημόκριτο: Για τους ανόητους, δάσκαλος δεν είναι η λογική αλλά η συμφορά. 

Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016

Τα κοσμικά της ημέρας
























Σημίτης, Παπανδρέου, Μητσοτάκης, Γεννηματά, Λεβέντης, πήγαν στο «Ποτάμι» και ομολόγησαν: «Είμαστε όλοι στην ίδια όχθη».
Ο Τσίπρας είχε ένα ραντεβού σε γκαρσονιέρα στα Σεπόλια και δεν πήγε. Ο Λεβέντης έφυγε νωρίς μια και ως «δημοφιλέστερος» και «καταλληλότερος» -σύμφωνα με τα γκάλοπ- οφείλει να έχει και ένα κάποιο τουπέ από δω και πέρα.
Οι υπόλοιποι διασκέδασαν με την ομοψυχία τους και μετά απλώθηκαν στο ποτάμι για να ψαρέψουν χάνους (αυτό το είδος ευδοκιμεί παντού). 

Διακριτικά ραντεβουδάκια


Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2016

Πάλι Τσίπρες μας πιάσανε





















Έχει και τα καλά του το πρωθυπουργιλίκι. Μαθαίνεις πράγματα.
Κάνεις, ας πούμε, συμφωνίες με τους εταίρους σου στην Ευρώπη και τους συμμάχους σου στο ΝΑΤΟ για τους μετανάστες που σου σπρώχνει η Τουρκία και διαπιστώνεις πως ο μόνος που της τηρεί είσαι εσύ.
Μαθαίνεις λοιπόν τότε πως η κάθε κυβέρνηση προτάσσει το συμφέρον της δικιάς της χώρας. Και νιώθεις Τσίπρας…